„Gdy ogień buchnął, Karol wydobył garnczki i zajął się przyrządzeniem posiłku, co zostało przyjęte milczącą aprobatą jego towarzysza.
Toimniża siadł przy ogniu skrzyżowawszy nogi, ze strzelbą spoczywającą tuż obok. Tkwił nieruchomy, nie wiadomo wpatrzony w ognisko czy nasłuchujący głosów dalekiej przestrzeni W tej postawie przypominał bardziej posąg niż żywego człowieka. Karol miał okazję przyjrzeć mu się uważnie. Przecież po raz pierwszy w swym życiu obcował z Indianinem!
Czerwonoskóry wcale nie był czerwonoskórym. Skóra jego miała barwę tylko nieco ciemniejszą niż „bladych twarzy", tych z dalekich miast Wschodu. A od spalonej wichrami i słońcem twarzy trapera nie różniła się nawet ciemniejszym odcieniem.1 Karol wiedział o tym (z książek!), ale teraz mógł sprawdzić swe wiadomości. Przypomniał sobie opinię wielu osób twierdzących, że nazwa „czerwonoskóry" nie wywodzi się od barwy ciała Indian, lecz od czerwonej farby używanej — obok innych kolorów — przez wojowników indiańskich do malowania twarzy przed każdą wojenną wyprawą. Ten Indianin, gdyby go przebrać w traperski strój i obciąć długie włosy, nie różniłby się od pierwszego lepszego łowcy futerek. Kości policzkowe, tak charakterystyczne dla jego rasy, miał lekko wystające, nos prosty i kształtny. A wiek Tego Karol nie potrafił odgadnąć. Przypuszczał jednak, iż sądząc po powadze i doświadczeniu swego towarzysza — wyrósł już dawno z młodzieńczych lat. Odsłoniętą pierś zdobił naszyjnik z kłów i pazurów szarego niedźwiedzia — dowód męstwa, ponieważ zabicie grizzly wymagało nie lada zręczności i odwagi. Pod naszyjnikiem wisiał na rzemieniu mały woreczek, z którego wystawał cybuch fajki. Och, nie zwykłej fajki, jakich nie brak w sklepach bladych twarzy. Przyjrzał się jej dokładnie, gdy wydmuchiwał dym na cztery strony świata, na znak przyjaźni i pokoju. Główka tej fajki wyrzeźbiona była w jakimś dziwnym kamieniu barwy różowej, lśniącym i gładkim jak lodowa tafla. Natomiast cybuch, bardzo długi, obwiązany kolorowym włóknem, wykonano z drzewa.“(11)