„W Sądowej Wiszni po raz pierwszy zetknęliśmy się z działalnością „piątej kolumny", zwerbowanej czy to spośród ludności ukraińskiej, czy to spomiędzy kolonistów niemieckich. Nie uważałem też za wykluczone, że wzdłuż drogi naszego marszu działają dywersyjne oddziały spadochronowe. Wojska nasze były w nocy ostrzeliwane z bliskiej odległości przez pojedynczych strzelców, czających się w gąszczach leśnych. W ciągu dnia, podczas jednego z nalotów, odniosłem wyraźne wrażenie, że bombowce niemieckie są kierowane z ziemi przez anonimowych sygnalistów. Moja kwatera mieściła się w skromnym murowanym domku, który aczkolwiek nieco większy od innych, nie wyróżniał się niczym szczególnym spośród tłumu otaczających go chat o wyglądzie typowym dla przedmieść małopolskich osiedli. Tym niemniej kwatera moja stała się w pewnej chwili wybranym celem dla przeciwnika. Wyraźnie podczas odbywającej się odprawy została ona parokrotnie zasypana bombami, lekkiego, na szczęście, kalibru, przy czym klucze płatowców niemieckich schodziły lotem koszącym nisko ponad dachy. Bomby zburzyły lub podpaliły szereg chat w bezpośrednim sąsiedztwie, my zakończyliśmy odprawę w izbie zasłanej odłamkami szkła i odpadłym tynkiem, nie mogąc się uskarżać na brak świeżego powietrza.“(1)