„Założycielem gazety był Bernard Milski, spełniający przez dziesięć lat w jednej osobie obowiązki wydawcy, redaktora, zecera, pakowacza i kolportera. Zanim wyczerpany finansowo i zdrowotnie przeniósł się do Poznania, wydał w Gdańsku — w 1900 roku! — własnym nakładem „Krzyżaków". Przeglądałem skwapliwie sienkiewiczowskie bibliografie, w których odnotowano starannie każde warszawskie i każde paryskie wydanie, tego gdańskiego nigdzie nie spostrzegłem. Zapewne było ono niezbyt legalne, ale tym przecież cenniejsze. Dopiero kiedym pisał swój „Antykwariat Gdański", spotkała mnie bibliofilska białokrucza przygoda. Mieszkanka Gdyni pani Krystyna Rysiakiewicz przyniosła mi unikalny, jeśli nie jedyny po dwóch wojennych pożarach, egzemplarz gdańskiego wydania, który nie bez wzruszenia pokazałem telewidzom i przekazałem do zbiorów Biblioteki Gdańskiej, do rąk jej dyrektora docenta dra Mariana Pelczara, wybornego znawcy wszelakich gdańskich zabytków.
Po Miilskim funkcję naczelnego redaktora objął praktykujący w gdańskim szpitalu lekarz doktor Aleksander Majkowski. I znowu była to postać wybitna, której imię słusznie utrwalono na ulicznych tabliczkach Gdańska i Kościerzyny — tam bowiem się urodził. Bardziej od zawodu lekarza cenił zawód społecznika. Już w chojnickim gimnazjum należał do kółka filomatów, potem widzimy go na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie podczas uroczystości odsłonięcia pomnika Mickiewicza. Pisał najpierw ludowe frantówki i liryczne wiersze, a następnie „Historię Kaszubów" i kaszuhską epopeję o „Życiu i przygodach Remusa" — literackiego bohatera nadmorskiego ludu. Jednocześnie redagował „Gazetę Gdańską" wprowadzając na jej łamy ludowy folklor, a nawet składany kaszubską czcionką dodatek „Drużba", który z czasem przekształcił się w samodzielne czasopismo „Gryf".“(13)